El piuveva de tri dì; s'eri in caa coi me' dulur...
m'ann ciamaa de la ringhéra
perché i gh'era giò du sciuri per parlamm ... a mi?!
Me sunt mess so' el tirasàss,
ho cumenciaa a andà giò d'i scal...
e hoo sentì quei oeucc su la mia sc'ena:
ho capì l'era per ti!
L'Ispetùr era on brav'omm;
el savéa no 'me comincià:
"...so' disgrazie 'e chill'ambiente,
voi sapete..." ma 's te voeuret savé cosa?
Semm 'rivaa a destinasùn,
de dree mi, devanti lo;
e tho vista smorta de fà cumpassùn
ai sass... sott' un brütt lenzoeu bianch!
E te s'eret propri ti...
hoo sentìi strengium el coeur:
stess cavéj; la stesa bocca
granda, el stess fà de toeu in gir semper la gent!
E m'hann ditt che t'han truvaa
than trovada su i bastiùn...
Mi, gh'hoo ditt che l'è no vera:
che te s'eret minga ti!
Enzo Jannacci (Mailand, 1. März 1935 – Mailand, 27. Oktober 2018) war ein italienischer Singer-Songwriter, Musiker und Schauspieler. Er gilt als einer der wichtigsten Vertreter der italienischen Popmusik und vereinte erfolgreich Folk-Songwriting mit Jazz-Einflüssen und theatralischen Elementen. Seine Karriere, die in den 1960er Jahren begann, zeichnete sich durch eine stetige musikalische Suche und eine scharfe Ironie aus, die ihn zu einem der beliebtesten Künstler des italienischen Publikums machten. Zu seinen bekanntesten Liedern gehören „Wenn ein Musiker lacht“, „No tu no“, „Mein Freund“, „Das Lied der Sonne“ und „Mailand 3.6.2005“. Jannacci arbeitete mit zahlreichen Künstlern zusammen, darunter Paolo Conte und Mina, und nahm an bedeutenden Musikfestivals wie dem Sanremo-Musikfestival teil. Seine Musik wurde oft in Filmen und Fernsehsendungen verwendet, was zu ihrer Popularität beitrug.