Ta-iattarattarattarattarattarira,
iattarattarattarattarattarira,
iattarattarat...!
Lü 'l stava semper in d'un cantun
E 'l ghe parlava mai a nisün
Lü el pitürava matina e sera madonn sül marciapè
E pitürava lì, lì süla strada per fa sü un quai dané
ra-iattarattarattarattarattarira,
iattarattarattarattarattarira,
iattarattarat...!
La gent la diseva "cume se fa
A fa i madonn tüt, tüt spütascià!
Però quand pasaven o i ghe guardaven prima de tirà inans
E ghei guardaven e pö ghe daven, ghe daven un quai cent franc
ra-iattarattarattarattarattarira,
iattarattarattarattarattarira,
iattarattarat...!
Un dì che gh'era confüsiun
Gh'era il mercà in sü, in sü 'n del cantun
È pasà un ghisa cunt i scarpuni e'l g'a schiscià i madonn
Lü l'è saltà sü, el pareva una bisa, el g'a vusà dré: "Pirlun"
ra-iattarattarattarattarattarira,
iattarattarattarattarattarira,
iattarattarat...!
Ades g'an cambià, cambià cantun
L'è in d'un cantun de san Vitur
Nella sua cella ha fatto una pitura della crocifissiun
Il suo Gesù è vestito come un ghisa, un ghisa cunt i scarpun
ra-iattarattarattarattarattarira,
iattarattarattarattarattarira,
iattarattarat...!
Enzo Jannacci (Mailand, 1. März 1935 – Mailand, 27. Oktober 2018) war ein italienischer Singer-Songwriter, Musiker und Schauspieler. Er gilt als einer der wichtigsten Vertreter der italienischen Popmusik und vereinte erfolgreich Folk-Songwriting mit Jazz-Einflüssen und theatralischen Elementen. Seine Karriere, die in den 1960er Jahren begann, zeichnete sich durch eine stetige musikalische Suche und eine scharfe Ironie aus, die ihn zu einem der beliebtesten Künstler des italienischen Publikums machten. Zu seinen bekanntesten Liedern gehören „Wenn ein Musiker lacht“, „No tu no“, „Mein Freund“, „Das Lied der Sonne“ und „Mailand 3.6.2005“. Jannacci arbeitete mit zahlreichen Künstlern zusammen, darunter Paolo Conte und Mina, und nahm an bedeutenden Musikfestivals wie dem Sanremo-Musikfestival teil. Seine Musik wurde oft in Filmen und Fernsehsendungen verwendet, was zu ihrer Popularität beitrug.