Dona che te durmivet giuedi sera,
dona t'avea prumis de portarti al cine
e tu s'es ferma' giù in latteria,
Dona col paltò neuv
Ma ma l'amor el gh'è pu,
gh'è un bel fass d'illusiun
forse saria 'sti debit,
forse tut 'sti scioperi,
forse il padrun di casa
che l'altr'ier sera s'è ferma' a mangiar
forse
sì ma dopo cinq'ann questo l'è il risultato
che l'amor n'el gh'è più.
Dona
El te carezza con
el te ciapa per man...
Ma ma l'amor el gh'è pu,
gh'è un bel fass d'illusiun
forse saria 'sti debit,
forse tut 'sti scioperi,
forse il padrun di casa
che l'altr'ier sera s'è ferma' a mangiar
forse
sì ma dopo cinq'ann questo l'è il risultato
che l'amor n'el gh'è più.
Enzo Jannacci (Mailand, 1. März 1935 – Mailand, 27. Oktober 2018) war ein italienischer Singer-Songwriter, Musiker und Schauspieler. Er gilt als einer der wichtigsten Vertreter der italienischen Popmusik und vereinte erfolgreich Folk-Songwriting mit Jazz-Einflüssen und theatralischen Elementen. Seine Karriere, die in den 1960er Jahren begann, zeichnete sich durch eine stetige musikalische Suche und eine scharfe Ironie aus, die ihn zu einem der beliebtesten Künstler des italienischen Publikums machten. Zu seinen bekanntesten Liedern gehören „Wenn ein Musiker lacht“, „No tu no“, „Mein Freund“, „Das Lied der Sonne“ und „Mailand 3.6.2005“. Jannacci arbeitete mit zahlreichen Künstlern zusammen, darunter Paolo Conte und Mina, und nahm an bedeutenden Musikfestivals wie dem Sanremo-Musikfestival teil. Seine Musik wurde oft in Filmen und Fernsehsendungen verwendet, was zu ihrer Popularität beitrug.